بسم ربّ الشهدا

چه زیبا می شد که من هم مانند شهیدان  بودم و افکار و کردارم همانند آنها بود ، می دانم که مانند شهیدان بودن سخت است اما چه کنم که آرزو دارم مانند آنها باشم ولی این تن پر از معصیت و آلودگی این اجازه را به من نمی دهد که حتی از پیروان آنها باشم و کارهایی راکه

آنها سفارش کرده اند را انجام دهم .

شهیدان نمی میرند ، دفن نمی شوند بلکه کاشته می شوند برای رویش مجدد و  زندگانی ابدی در پیش معبود خویش که آرزو یش را داشتند و این است پاداش کسانی که از جانشان در این جهان فانی گذشتند و جان خود را به معشو قشان فروختند و ره صد ساله را در یک شب پیمودند .  

 عاشقان حضرت زهرا (س)هرروز گویند :

جانم به فدایت ای جگر گوشه ی پیغمبر        لعن ونفرین شود برقاتلت ای گوهر

کاش میشکست دست مغیره درآن ماتم سرا     ازماتمت عالم بگرید ای سرای دل ما                                                       

 ای کاش می شد لحظه ای چشم هایم را ببندم و ببینم که در آن کوچه هستم و شاهد آمدن بانوی دو عالم حضرت زهرا (س) با طفل هفت ساله باشم ؛ اول بر پای آن دو گوهر بهشتی بیفتم وخاک پای آنها را  ببوسم وبعد آن نامردی را که دست برروی حضرت زهرا (س) بلند کرده بود را می کشتم و بر تمام این مظلومیت ها پایان می بخشیدم و بر تمام غصه ها و ناله های علی(ع) و التماس های ایشان که بر حضرت زهرا (س)می کردند ، که زهرا مرو ... خاتمه میدادم  . اما بعد از کمی فکر به خودم می گویم  یعنی علی (ع)خودش نمی توانست این کار را انجام دهد یعنی فاتح خیبر و فرمانروای زمین و زینت عرش خدا نمی توانست جلوی قاتلان حضرت زهرا(س) را بگیرد » در این موقع است که می گویم علی (ع) می توانست اما نخواست . علی (ع) خواست به عالم بفهماند که براهل بیت چه بدی ها کرده اند وخواست بفهماند که مخفی ماندن مزار حضرت زهرا(س) به خاطر آن ظالمان بوده و علی (ع)خواست بگویید ما نشان دهنده ی راه هستیم ولی آنها کافران راه ، اما می بینید که با صبر علی (ع)و اهل بیت (ع)تمام کافرانی که در تلاش بودند این ستارگان الهی را نابود سازند ونام آنها را از بین ببرند خودشان نابود شدند ونامشان از بین رفت و فقط نام آنها به لعن ونفرین می آید ، آری این است سزای قاتلان زهرا(س)واهل بیت (ع).    عبدالعاصی صبوحی